Wybierz taktykę

Przed każdym meczem piłkarskim transmitowanym w telewizji widzimy grafikę z ustawieniem danego zespołu. Zainspirowani tym faktem chcielibyśmy Wam pomóc w opracowaniu taktyki na Wasze kolejne spotkania w Piłkarskiej Lidze Trójmiasta. Oczywiście ze względu na liczbę występujących zawodników na boisku, możliwość rotacji jest nieco ograniczona aniżeli na pełnowymiarowym boisku, niemniej chcemy przedstawić kilka naszym zdaniem najciekawszych strategii stosowanych podczas rozgrywek.


 

1-2-1-2

 

Ustawienie: formacja składająca się z dwóch obrońców, jednego pomocnika oraz dwóch napastników. Bardzo dobrze system ten sprawdza się w zespole, który ma klasyczną „10”. Gracz taki musi potrafić dogrywać piłki do napastników, którzy  wykańczają jego akcję. Ponadto często sam podłącza się do  akcji ofensywnych. Taktyka tan znakomicie sprawdza się w  drużynie, która ma bardzo solidny i wyrównany  skład.

 

Plusy: równomierne rozłożenie graczy w formacji ofensywnej jak i defensywnej; wysoko ustawiony pressing przez dwóch napastników, których zabezpiecza pozostała trójka;

Minusy: pomocnik najczęściej poświęca się głównie zadaniom ofensywnym, pozostawiając linię obrony samej sobie, obrońcy mogą mieć zatem duże problemy z grającym „do przodu” zespołem”; cała taktyka podporządkowana jednemu zawodnikowi

 

 

 

1-2-2-1

 

Ustawienie: wyróżniamy tutaj dwóch obrońców, dwóch defensywnych pomocników oraz napastnika ustawionego na szpicy. Ustawienie to jest bardzo korzystne dla drużyn posiadających w swoich szeregach istną „armatę”, która potrafi sama rozstrzygnąć losy spotkania. Czasami pomagają mu w ataku na bramkę rywala pomocnicy, jednak przede wszystkim stanowią oni pierwszą zaporę do przejścia dla przeciwników.


Plusy:
przy założeniu, że wysuniętym napastnikiem jest gracz wielkiego formatu, reszta drużyny może w pełni poświęcić się grze obronnej, tylko czasami wspomagając (i to pojedynczo!) swoją gwiazdę;  duża liczba graczy defensywnych gwarantuje małą liczbą traconych bramek; system ten posiada w zasadzie dwie linie obrony, które trzeba sforsować chcąc strzelić gola;

 

Minusy: cały zespół gra na jednego człowieka, a jak wiadomo, każdy lubi trafiać do bramki rywali; brak doświadczenia w ataku u innych zawodników; system ten powoduje zwężenie środka pola, co stanowi szansę dla drużyny przeciwnej na łatwe granie skrzydłami; w zasadzie brak gry pressingiem – napastnik nie biega za obrońcami, a cała reszta jego drużyny już czeka na własnej połowie;  brak rozgrywającego, co może wymusić grę długą piłką;

 

 

1-3-2

 

Ustawienie: trzech obrońców oraz dwóch napastników. Skrajni gracze linii defensywnej mają za zadanie podłączać się do akcji ofensywnych zespołu, co wymaga od nich bardzo dobrej kondycji. Są oni najbardziej wybieganymi zawodnikami w drużynie, gdyż od razu po stracie piłki wracają pod swoją bramkę pomóc pozostałemu obrońcy.


Plusy:
przy trzech defensorach, każdy z rywali będzie pewnie miał swojego opiekuna; możliwość gry skrzydłami i dośrodkowań w pole karne wykorzystując wbiegających bokami obrońców; gra napastników jest bardzo prosta – będąc przy piłce czekają na podłączenie się do akcji jednego z bocznych obrońców i po oddaniu piłki natychmiast wbiegają w pole karne czekając na idealne dośrodkowanie; znakomite zabezpieczenia tyłów, gdyż zawsze środkowy obrońca pozostaje w linii defensywnej; gra w tym systemie jest bardzo widowiskowa i dynamiczna, co może podobać się kibicom


Minusy:
schematyczna gra może zostać dosyć szybko rozszyfrowana przez rywala; boczni obrońcy nie zawsze zdążą z powrotem; kompletny brak środka pola; duże natężenie fizyczne dla boków obrony;

 

 

1-3-1-1

 

Ustawienie: jedno z najbardziej lubianych ustawień w piłce 11-osobowej, szczególnie jeśli chodzi o linię ofensywną. Jest to modyfikacja systemu opisanego powyżej. Trzech obrońców zabezpiecza grę z tyłu. Czasami tylko boczni defensorzy podłączają się do akcji ofensywnych. W ataku wyróżniamy dwóch napastników, lecz ustawionych jeden za drugim tak, a tego cofniętego można uznać za bardzo wysoko wysuniętego pomocnika. Napastnik ustawiony na szpicy ma za zadanie zgrywać piłkę do kolegi, który wbiegając z drugiej linii bardzo często jest nie do zatrzymania.


Plusy:
boczni obrońcy nie muszą podłączać się do każdej akcji ofensywnej; możliwość dłuższego przytrzymania piłki, szczególnie w ataku i poczekania na bocznych obrońców; bardzo dobre zbilansowanie różnorodnych warunków fizycznych napastników – większy ustawia się z przodu i zgrywa do mniejszego, ale bardziej zwrotnego i szybszego kolegi;


Minusy:
w ataku system ten wymaga bardzo dużej dokładności o co nie jest łatwo; środek pola w zasadzie zostaje oddany rywalowi;

Wszystkie opisane wyżej ustawienie mają jedną cechę wspólną: bez waleczności oraz serca do gry są one zupełnie niepotrzebne. Potrzebne są odpowiednie umiejętności piłkarskie, aby móc realizować założenia taktyczne, więc mogą one okazać się decydujące w sytuacji, kiedy spotykają się dwie drużyny o podobnym poziomie. Jeśli jednak różnica w umiejętnościach jest nieporównywalna, wtedy nawet najlepsza ustawienie nie pomoże, ale przyczyni się do zmniejszenia rozmiarów porażki.

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies w celu zapewnienia Ci komfortu przeglądania oraz podniesienia jakości oferowanych treści. Jeśli kontynuujesz przeglądanie naszej strony, wyrażasz zgodę na użycie tych plików. Po zapoznaniu się z informacją kliknij znaczek "X" w celu zamknięcia okna. Polityka Plików Cookies